قلب من به درد آمده است. از خودم. از کسی که در انتظارش نفس کشیده ام. از کسی بی وجود. از چشیدن بوی رهایی و مستی. خسته از تمام کسایی که شبیه به هیچ کس نیستند. درد دوم. من را کوچک دید. چون تصور کرد که من حرف هایش را پز دادن برداشت کرده ام و ناراحت هم شده ام. خیر! این گونه نیست. و این از معدود دفعاتی است...

اهل کاشانم، اما شهر من کاشان نیستشهر من گم شده استمن با تاب... من با تب ...خانهای در طرف دیگر شب ساختهام ...من در این خانه به گمنامی نمناک علف نزدیکممن صدای نفس باغچه را میشنومو صدای ظلمت را، وقتی از برگی میریزدو صدای سرفهی روشنی از پشت درختعطس

امشب گفت من دیگه نمیتونم صدات رو تحمل کنم. و منو ببخش و خداحافظ. پس فردا پ دارم. من خودم به خودم بدی کردم. میگه باید تاوان پس بدی. حتی نمیذاره جدا شیم. میگه من اونو مریض کردم. میگه من قر قر کردم. میگه من بهش گفتم نخواب. میگه ناله های منو شنیده. میگه

امام صادق علیه السلام : عجب دارم از کسى که غم زده است چطور این دعا را نمى خواند «لا اله الا انت سبحانک انى کنت من الظالمین» چرا که خداوند به دنبال آن مى فرماید: ما او را پاسخ دادیم و از غم نجات دادیم و این چنین مؤ منان را نجات مى دهیم.

میگه یادته من وقتی میرفتم دانشگاه همش فک میکردم من بدم که همه باهام بدن؟ بعدن فهمیدم خودشون بدن. البته منکر تشیم که هم من هم تو حساسیم. ولی نباید باشیم و پوست خودمونو باید کلفت کنیم. اصلنم به خودت نگیر. این رفتارایی که میگی اگه تو تونسته باشی نصف ا